Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

Ξεφτισμένα όνειρα

Τελικά το κατάφεραν και μας γέρασαν πρόωρα. Το παρατηρώ και στον εαυτό μου βασικά όλο αυτό το διάστημα. Βλέπεις τόσα γύρω σου που θες ουρλιάξεις να τα βουτήξεις και να τα σφάξεις στο γόνατο και να στήσεις τρόπαιο εν συνεχεία στο σωρό όπου βρίσκονται στοιβαγμένα τα σώματά τους ...κι όμως...

Δε σου κάνει κέφι ούτε να ασχοληθείς πλέον με τα όσα κανονίζουν και καθορίζουν τη ζωή σου, μαζί και των παιδιών σου. Σου έχει φύγει κάθε διάθεση, οποιαδήποτε όρεξη κι απλά παρακολουθείς τα όνειρα σου να συρρικνώνονται βυθισμένος ως το γόνατο σε μια περίεργη απάθεια, απίστευτη βολική για τους απέναντι που τα έφεραν όλα μα όλα στα μέτρα τους, με τον Γιούνκερ και κάθε Γιούνκερ να τους ξεγυμνώνει και ως πολίτης να αδυνατείς ή να μην σ' ενοχλεί η γύμνια του Βασιλιά και της ολόγυμνης Αυλής του...

Δεν ξέρω αν φταίει που μας γέλασαν - κορόιδεψαν καθότι ευκολόπιστη η ράτσα μας και εν συνεχεία μας γέρασαν καθότι το σηκώνει ο οργανισμός μας αν και αιωνίως παιδιά οι Έλληνες, αιωνίως μαλάκες τελικά... Γεγονός ότι γεράσαμε ως λαός και σίγουρα όχι ηλικιακά. Γιατί μόνο το γήρας το απευκταίο μπορεί να περιγράψει την κατάσταση που καλείται ο ταλαίπωρος πολίτης αυτής της χώρας σήμερα να αντιμετωπίσει ευρισκόμενος σε συνεχή άμυνα εδώ και ένα χρόνο που φαντάζει αιώνιος, απέναντι στα πάσης φύσεως πολιτικά τρωκτικά που βάλθηκαν να τον σώσουν - σχολάσουν στην κυριολεξία...

Το να βιώνεις αυτές τις πολιτικά περίεργες καταστάσεις - που άλλοτε ένα κλάσμα αυτών θα σ' ωθούσε να γυρίσεις τον κόσμο ανάποδα - με πλήρη νηφαλιότητα, απάθεια και άρρωστη ψυχραιμία καθώς πορευόμαστε στην καθημερινότητά μας μ' ένα περίεργο απλανές και άδειο βλέμμα - σίγουρα δεν είναι κάτι που μπορεί εύκολα να εξηγηθεί. Αν και ιατρικά ο όρος υφίσταται σ' όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Λιτός κι απέριττος όρος κι απόλυτα σαφής...

Ευνουχισμός. Ο απόλυτος ευνουχισμός στην περίπτωσή μας...

Υπήρχαν εποχές που στο βωμό των περιβόητων κεκτημένων κάθε κοινωνική τάξη θυσίαζε και την ύπαρξή της για να προστατέψει τα δικαιώματά της. Κι η πιο μικρή θυσία απλά φούσκωνε τα πανιά για μεγαλύτερες μάχες πάντα προς όφελός της, πόσο η μεγαλύτερη. Κι όσο κι αν τα εσκαμμένα έσκιαζαν τους επιτιθέμενους, τελικά ούτε τάφρος, ούτε τείχη ούτε βέλη των σε συνεχή τελικώς άμυνα ευρισκόμενων κρατούντων μπορούσαν να κρατήσουν την οργή του λαού όταν κι όποτε αυτή εκδηλώνονταν. Και χαιρόσουν εποχές όπου και μόνο ο φόβος φύλαγε τα έρημα...

Και ξαφνικά η απόλυτη σιγή, η απόλυτη νέκρα... Μας βιάζουν φύση παρά φύση, διαλύουν ακόμη και τα όνειρά μας κι εμείς εκεί... στην πλήρη απάθεια. Μουδιασμένοι, άκαμπτοι, γηρασμένα όντα ανεξαρτήτου ηλικίας που απλά βλέπουν μέχρι το τέλος της παρούσης μέρας κι ως εκεί...

Που πήγαν τα όνειρα, κι η φαντασία που έπλαθε το μέλλον?

Τυλίχτηκε σε γραβάτες και κουστούμια καλοπληρωμένων βολεμένων τυχάρπαστων πολιτικών τυχοδιωκτών που τον πολιτικό βίο τον βλέπουν ως χρυσωρυχείο και μόνο. Πολιτικοί χρυσοθήρες πολιτικοί κι απέναντι τους κουρελιασμένες μορφές ιθαγενών που ούτε χάντρες και καθρεφτάκια δεν έχουν πλέον να περιμένουν από τους πρώτους...

Στέγνωσαν και σκούριασαν τα γρανάζια μας... Κι όσο κι αν τα γρασάρεις δεν πρόκειται να γυρίσουν. Στόμωσε η λεπίδα, σκούριασε η ασπίδα, ξέφτισε ό,τι μας χαρακτήριζε. Αυτό που δεν άλλαξε είναι τα λόγια τα μεγάλα, αυτά τα ψέμματα και οι αιώνιες κούφιες υποσχέσεις ατάλαντων, ανίκανων, τυχάρπαστων όντων...

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

Οράματα κι αυταπάτες


Όμορφα που περνούν οι μέρες μας! Βουτηγμένοι ως το λαιμό μέσα στο βούρκο των υποσχέσεών τους τρεφόμαστε με όσα έπεσαν από τα τραπέζια με τα ατελείωτα φαγοπότια τους, ατενίζουμε τον άδειο ορίζοντα που κάποτε έσφυζε από χρώματα κι αισθήματα μ' ένα απλανές βλέμμα ίδιο με το βλέμμα εκείνου του κιτρινισμένου προσώπου που γύρισε την πλάτη του στα εγκόσμια, κάνουμε ελιγμούς ανάμεσα σε αριθμούς και ποσοστά, αναθεματίζοντας την ώρα και τη στιγμή που βάλαμε όλα όσα μας σκότωσαν, στη ζωή μας...

Φύση - παρα φύση ο βιασμός, και με την έγκρισή μας. Τους δόθηκε το στέμμα και η εξουσία, μαζί και η ζωή μας. Πιόνια στη σκακιέρα και τιμές σε γραφική παράσταση και μόνο τα όσα μας αφορούν και τα όσα μας εκφράζουν...

Για να έρθουν και πάλι, χωρίς αιδώ χωρίς ντροπή χωρίς ίχνος τσίπας να μας πουλήσουν εκείνο, το πιο σκληρό ναρκωτικό που απαρχής κόσμου πουλάει:

Σωτηρία...

Κι αγκιστρωμένοι με αφέλεια πάνω σε άχαρα συνθήματα που τίποτε δεν εκφράζουν, αναμασώντας κούφια λόγια και χαμογελώντας στις κούφιες υποσχέσεις των, θα συνεχίσουμε να οδεύουμε σ' αυτό το τούνελ που φως δεν πρόκειται να μπει.

Βυθιστείτε στη λήθη, αφήστε τα λόγια τους να σας συνεπάρουν, αφεθείτε στις υποσχέσεις τους... Κι αν η δόση δεν αρκεί, απλά θα αυξηθεί... θα αυξηθεί όσο χρειαστεί για να μας δώσει τα όσα στερηθήκαμε, έστω για λίγο. Όσο θα διαρκέσει.

...μέχρι την τελική, θανατηφόρα δόση...

Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

Βυθίσατε τη Χώρα!

Πώς φτάσαμε από το "Βυθίσατε το Χόρα!" στο άτυπο "Βυθίσατε τη Χώρα!" των νυν κυβερνώντων ? Ίσως φταίει η τραχιά ελληνική γλώσσα, η σύνταξη και η ορθογραφία της κι οπότε σπονδή στο άξιο δίδυμο του Υπουργείου δια βίου Παραπαιδείας και τις φοβερές προσπάθειές του για απλούστευση των όσων οι ελληνοπαίδες δε διδάσκονται ούτως ή άλλως...

Να φταίει που δεν γνωρίζουμε ιστορία και βασιζόμαστε στα όσα μας εξιστορούν οι κουτόφραγκοι για να ξεπληρώσουν που τους δώσαμε τα φώτα μας κι ας μείναμε εμείς στο σκοτάδι?

Να φταίει που ο βουλευτής έγινε συνώνυμο του βολευτή και του άρπαγα?

Μάλλον φταίει ότι απλά δεν έχουμε την Τύχη με το μέρος μας και τρώμε γκολ ακόμα και εν ώρα ανάπαυλας του αγώνα...

Τώρα που το σκέφτομαι, απλά είμαστε ανώτεροι όσων επιβουλεύονται τα δίκαιά μας κι οπότε δε μας αγχώνουν τα όσα μας επιβάλλουν. Άλλωστε ο έχων δύο χιτώνας, χαρίζει και τους δυο μαζί με το σώβρακό του. Μπορεί να χάνουμε μεν τα εγκόσμια αλλά μας ανήκουν τα υπερκόσμια...

Νυν υπερ πάντων αγών...

...για τη βόλεψή μας

...για τη φραπεδιά μας

...για την άνεσή μας

...για τις κονόμες και τις αρπαχτές μας

...και σπονδή στο ανεγκέφαλο που μας δέρνει.

Τι κι αν ο εχθρός στήνει τσαντήρι στην αυλή μας, τι κι αν δεν παράγουμε ούτε μαρούλια, τι κι αν θα διώξουμε με την απίστευτη εξυπνάδα που μας διακρίνει και τον τελευταίο τουρίστα που είχε τη φαεινή ιδέα να μας επισκεφτεί, τι κι αν καλούμε τους πρώην κακήν κακώς εκδιωγμένους κλέφτες να μας σώσουν...

Είναι ηρωική στάση ζωής να ξεσκίζεις τις σάρκες σου μαζί κι αυτές των παιδιών σου και να τρέφεσαι μ' αυτές.

Είμαστε Έλληνες και είμαστε καλά!




...λέμε τώρα...

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

Αιδώς αχρείοι...

Τι να σχολιάσεις? Το Κράτος? Το Υπουργείο Αμύνης? Την ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού? Τους φοβερούς και τρομερούς εφοπλιστές μας, αυτούς τους κατ' επίφαση απόγονους των μεγάλων ευεργετών της Πατρίδας ? 'Η τις άμυαλες μα σικάτες συνοδούς τους με τις 24ποντες γόβες που σηκώνουν λίγο πιο ψηλά το ακατοίκητο που φορούν?

Μυαλό δε βάζει αυτός ο τόπος κι αναρωτιέμαι αν είχε ποτέ. Λαός που δε σέβεται και ξεχνά, διαγράφεται από τα κιτάπια της ιστορίας. Άμυαλοι, ανόητοι ιδιώτες είμαστε και μόνο. Πουλάμε από τη μάνα μας, μέχρι και την τελευταία χούφτα χώμα της πατρίδας μας για το κέρδος, τη μαγκιά και το εφέ μας...

Σιχαίνεσαι και μόνο που τα γράφεις...

Αθάνατη κατρακύλα της Ελλάδας!







... α ρε Μαλβίνα...







Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Η Χώρα της Ατιμωρησίας


Κρατούν μήνες τώρα μια κοινωνία βουτηγμένη στον τρόμο για το μέλλον του ...μέλλοντός της. Ως μαθητευόμενοι μάγοι ανακατεύουν συστατικά που ούτε γνωρίζουν σε μια κατσαρόλα και κομπάζουν για το ανακάτεμα ασχέτου αποτελέσματος...

Βάζει τρικλοποδιές ο ένας στον άλλον και όλοι μαζί στους εαυτούς τους γνωρίζοντας ότι στην ουσία ρίχνουν κάτω την άμοιρη χώρα που έχει την ατυχία να την κυβερνούν...

Πανεπιστήμονες περισπούδαστοι, οι οποίοι μόλις βγαίνουν εκτός συνόρων μοιάζουν με παιδάκια νηπιαγωγείου που μες την τρελή χαρά που εκδράμουν χαλούν τον κόσμο με τις φωνές τους...

Σαν μέλη ορχήστρας που συναντιόνται για πρώτη φορά με τους μουσικούς που ούτε γνωρίζουν που παράτησαν την παρτιτούρα τους να προσπαθούν να σταθούν στη σκηνή και να εντυπωσιάσουν με την ... συγχορδία τους...

Τρελοί και πεινασμένοι για εξουσία μα άμοιροι των ευθυνών τους, τόσο αλαζόνες που ούτε ο θεός θα τολμήσει να τους κρίνει, πόσο ο λαός που σέρνεται στα πόδια τους αντί να τους βουτήξει από το λαιμό...

Μες το ψέμα θα κινηθούν, μες τον εντυπωσιασμό, με τις παλιές και σάπιες δάφνες και μανδύες του παρελθόντος να επιδεικνύουν το πόσο άλογα μπορούν να κινούνται, κατ' επίφαση λογικά πολιτικά όντα...

Ηθοποιοί και δικηγόροι, δημοσιογράφοι και επιχειρηματίες, μουσικοί και πρώην αθλητές, μοντελάκια και τζάκια, με ένα κοινό. Να σώσουν όλοι τη χώρα... Από τι άραγε?

Από το βούρκο που έσυραν τη χώρα. Το πιο ακραίο και τρελό σενάριο... Ο θύτης να εμφανίζεται ως σωτήρας γιατρός που θα περιποιηθεί τον άμοιρο που πριν λίγο λήστεψε και εν συνεχεία κακοποίησε σχεδόν μέχρι θανάτου...

Αλλά αν και φουλ εκσυγχρονιστές και κάργα δημοκρατικοί και απίστευτα προοδευτικοί οι πολιτικοί ταγοί μας έχουν μια απίστευτη καλή σχέση με το χρήμα. Κάποτε παλιά, πολύ παλιά, έμπαιναν στην πολιτική πλούσιοι και έβγαιναν φτωχοί και μετά από λίγο ξεχασμένοι. Σήμερα εισέρχονται στην πολιτική ρακένδυτοι και εγκαταλείπουν ως συνάδελφοι του Κροίσου. Νέα ήθη, νέα έθιμα. Όταν βολεύει να πετροβολήσεις το παρελθόν το κάνεις με ιδιαίτερη ικανοποίηση. Μα όταν οι πρακτικές του βολεύουν στο να αγκιστρωθείς στην εξουσία και να πείσεις ότι το μαύρο είναι άσπρο, θα θυμηθείς και τις πρακτικές τύπου Γκαίμπελς. Κι όχι μόνο θα τις θυμηθείς, αλλά και θα τις χρησιμοποιήσεις...

Και όσον αφορά το τελευταίο, αγγίζει την αύρα του καθ΄όλα φοβερού και τρομερού κου Λοβέρδου της πολυτάλαντης κυβέρνησής μας και τις κινήσεις του τις τελευταίες μέρες...

Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

Περί Ελευθερίας ο λόγος

Μέρα εθνικής υπερηφάνειας η σημερινή, μέρα ανάμνησης και τιμής μεγάλων έργων και πράξεων ενός τμήματος του ηρωικού παρελθόντος μας. Πολλές οι αναμνήσεις της πορείας της φυλής μας στη διάβα του χρόνου και στο ρου της ιστορίας, με καθεμία ανάμνηση να εξιστορεί το δικό της τμήμα σ' ένα ιστορικό παζλ που σε κανενός άλλου λαού την πορεία δε θα βρει κανείς όσο κι αν ψάξει...

Στυλοβάτες και θυσία στα θεμέλια του Έθνους μας μορφές ιστορικές όπως ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Ανδρούτσος, ο Διάκος, ο Παπαφλέσσας, ο Μπότσαρης, ο Μιαούλης, η Μπουμπουλίνα και χιλιάδες άλλοι γνωστοί και άγνωστοι ήρωες. Σώματα και πνεύματα εμψυχωμένα με ένα όραμα που περιγράφεται σε μία μόνο λέξη:

Ελευθερία...

Η Ελευθερία ως έννοια και αξία μπορεί να είναι η ραχοκοκκαλιά και το αναπόσπαστο κομμάτι που ορίζει την αυτοδιάθεση ενός λαού. Το γενεαλογικό της δέντρο όμως, η καταγωγή της, δεν είναι βασιλικά, δεν είναι αριστοκρατικά... η γενεαλογική καταβολή της Ελευθερίας βρίσκεται στη δουλεία και κάθε αξία που εναποθέτουμε στην Ελευθερία προέρχεται από την αντιπαραβολή της με τη σκλαβιά...

Τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς σ' έναν τόπο που γέννησε κάθε ιδέα. Κι ας ήταν οι ευρύτερες εξελίξεις στην ευρωπαϊκή ήπειρο, ας ήταν οι νίκες του Ναπολέοντα, ας ήταν οι αρχές της Γαλλικής Επανάστασης και το πνεύμα του Γαλλικού Διαφωτισμού που μεταλαμπάδευσε τη φλόγα του στον Ελληνικό Διαφωτισμό, όπως αναφέρει κι ο Κολοκοτρώνης. Οι άνθρωποι της Επανάστασης, ήταν Έλληνες...


Η δουλεία ήταν και παραμένει γενεσιουργός αιτία της Ελευθερίας. Κι η λάμψη της Ελευθερίας που σήμερα γιορτάζουμε, απλά το απαύγασμα μιας υπεράνθρωπης προσπάθειας που έγινε δυνατή μόνο με τη συνειδητοποίηση ότι κάτι διαφορετικό υπάρχει εκτός της τυφλής υποταγής κι υπακοής στον οποιονδήποτε δυνάστη. Τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς χρειάστηκαν για να φυτρώσει αυτός ο σπόρος που έγινε δέντρο θεόρατο...'

Ηταν η έννοια του "Έθνους" και των δικαιωμάτων του που διεύρυναν την έννοια του "Γένους" που χρησιμοποιούσε ο ελληνισμός κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας και το εθνικό όνομα "Έλληνας" που αντικατέστησε οριστικά το "Ρωμιός", περιλαμβάνοντας νέους πόθους και νέες τάσεις βγαλμένους από τα θεμέλια της ιστορίας μας. Ένα εθνικό όνομα το οποίο μέχρι και την εποχή μας έμελε να περιγράφει τον ...ειδωλολάτρη, τον μη Χριστιανό σύμφωνα με την Ορθόδοξη Εκκλησία που δεν επέτρεπε καν την ονοματοδοσία των πιστών με ονόματα του αρχαίου ελληνικού παρελθόντος. Και δε χρειάζεται να πάει κανείς μακριά παρά μόνο στα αναθέματα κατά των Ελλήνων κι οτιδήποτε ελληνικού που μέχρι πρότινος διαβάζονταν ή διαβάζονται ακόμη κάθε Κυριακή της Ορθοδοξίας...

Το δηλωτικό "Ρωμιός" περιγράφοντας τον πολίτη της Ρωμιοσύνης της πάλαι ποτέ Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, εντελώς αόριστο, απήχε μακράν από το να θεωρηθεί δηλωτικό εθνοτικής ομάδας. Ανόμοιοι κρίκοι οι κάτοικοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με μοναδικό σύνδεσμο την έννοια του υπηκόου αυτής. Ελάχιστο έως ασήμαντο κι ανίκανο για να προκαλέσει μια ρήξη των δεσμών με την εξουσία...

Η ρήξη των δεσμών και η ύψωση του αναστήματος απαιτεί επίγνωση του ποιος είσαι κι από πού προέρχεσαι...
"Εσείς οι Ρωμιοί, μπρε, κάτι μεγάλο έχετε στο νου σας. Δεν βαφτίζετε πια τα παιδιά σας Γιάννη, Πέτρο, Κώστα, παρά Λεωνίδα, Θεμιστοκλή, Αριστείδη. Σίγουρα κάτι μαγειρεύετε"
Αλή Πασάς, τύραννος της Ηπείρου
Η παλικαριά κι η αντρειοσύνη, η αυταπάρνηση κι η θυσία θέλουν υπόβαθρο και βάθρο να σταθούν. Θέλουν Παιδεία. Και η σύνδεση της ευρωπαϊκής σκέψης με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό που κορωνίδα της σκέψης του ήταν οι έννοιες της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας, ήταν και η απαρχή μιας εξέγερσης που οδήγησε στην απελευθέρωση του Έθνους μας και των λαών της ευρύτερης περιοχής μας από τον οθωμανικό ζυγό...

Ο ελληνικός διαφωτισμός καλλιέργησε την εθνική συνείδηση και τα συγγράμματα του ξεσήκωσαν το ελληνικό γένος. Κοραής και Ρήγας οι πρωτεργάτες, αλλά και Σκουφάς, Τσακάλωφ και Ξάνθος της Εταιρίας των Φιλικών...

Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή
σε γνωρίζω από την όψη που με
βιά μετρά τη γη...
Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήν
ων τα ιερά
και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε ω χαίρε Ελευθεριά

...θα βγει από την πένα του εθνικού μας ποιητή ντύνοντας το μεγαλείο των σκέψεων του πρωτεργάτη Ρήγα Βελεστινλή...

"Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή..."

Η Ελευθερία έννοια απαγορευμένη και εξαφανισμένη από το λεξιλόγιο των ραγιάδων. Αντ' αυτού τρεις έννοιες να έχουν καλύψει το κενό:

Πίστη, υπακοή κι υποταγή...

Κατακτητές και πειθήνια όργανα αυτών, γραικοί και γραικύλοι σε αρμονική συνύπαρξη. Και η όποια ανάγκη ή σκέψη για αλλαγή, να προσκρούει στο "πάλι με χρόνια με καιρούς" που βολικά θα περιγράψει την επέμβαση του θεού που θα σώσει το Γένος, όταν Εκείνος αποφασίσει... Μια στάση βολεμένη πάνω στα μαλακά μαξιλάρια των προνομίων που δόθηκαν στους εγχώριους τοποτηρητές της Υψηλής Πύλης...



"Ο Σουλτάνος διώρισε έναν βιτσερέ (αντιβασιλέα), έναν πατριάρχη και του έδωσε την εξουσία της Εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο Σουλτάνος. Ύστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες (προεστοί) εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξις, οι έμποροι και οι προκομμένοι, το καλλίτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέροντες τον ζυγό, έφευγαν και οι γραμματισμένοι επήραν και έφυγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι έμεινε ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση και αυτή αύξαινε κάθε μέρα χειρότερα· διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως βοηθός του, ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί, μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και βλέποντες τες δόξες αυτές και τες ηδονές, όπου απελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο μουσουλμάνοι. Και τοιουτοτρόπως κάθε ημέρα ο λαός ελίγνευε και επτώχαινε..

(...) Εις αυτήν την δυστυχισμένην κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία –και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς όπου κανένας άνθρωπος από τον απλό λαό εμάνθανεν τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία, και έβλεπε ποιους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης, και οι άλλοι παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάστασιν ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνωμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινεν και επροόδευσεν η Εταιρεία".
Ο λόγος του Θ. Κολοκοτρώνη στην Πνύκα (απόσπασμα)
Η πένα πιο ισχυρή του ξίφους κι αυτήν πρέπει να πιάσει κανείς πριν βγει το σπαθί από το θηκάρι για να ματώσει...


25η Μαρτίου 1821, σε αντιπαράθεση με την σημερινή μέρα, 25η Μαρτίου 2010. Τίποτα δεν άλλαξε καθώς η ιστορία έχει την τάση να επαναλαμβάνεται. Και λαός που ξεχνά την ιστορία του απλά διαγράφεται από τις σελίδες της. Σήμερα όπως και τότε καλούμαστε να αναλάβουμε ως έθνος τις ιστορικές ευθύνες που μας αναλογούν. Και πάλι γύρω μας, εχθροί και κατ' επίφαση φίλοι, Μεγάλες Δυνάμεις με σύγχρονους Μέτερνιχ, με τις επιταγές και τα συμφέροντά τους και μεις για μια άλλη φορά στη γνωστή θέση που πάντα μας επιφύλασσε η μοίρα της Πατρίδας μας, το άγγιγμα του ακατόρθωτου...

Αγώνας για την Ελευθερία, δεν είναι μια ιστορική καταγραφή ηρωικών συμβάντων του παρελθόντος και μόνο. Είναι καθημερινή υπόθεση, ακόμα και σε μια σύγχρονη Ελλάδα εν έτει 2010. Και κοιτώντας γύρω μας, τα σύννεφα που μαζεύτηκαν πάνω από την Πατρίδα μας, ας θυμηθούμε τις παρακαταθήκες των προγόνων μας. Καλές και άριστες οι ιδεολογίες και τα όσα μας κρατούν χωρισμένους σε ομάδες και παρατάξεις. Μα οι περιστάσεις απαιτούν και πάλι τα δάχτυλα να ενωθούν σε μια γροθιά. Και το πεδίο της σύγχρονης αυτής μάχης, δεν έχει καμιά απολύτως διαφορά από τα παλαιότερα πεδία μαχών.

Για την σωτηρία της Πατρίδας, για την Ελευθερία και πάλι ο αγώνας. Δεν είναι το βάρος των περιστάσεων που θα πρέπει να μας απασχολεί. Αλλά το βλέμμα των προγόνων μας που μελετά το κάθε μας βήμα...

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

Ά(γ)ριες Αθλιότητες

Οικογένεια, μια λέξη τόσο όμορφη που αποπνέει ζέστη, σιγουριά, φροντίδα, στοργή, κατανόηση, αγάπη...

Ευρωπαϊκή Οικογένεια, μια κατ' επίφαση συμβίωση δήθεν ισότιμων μελών όπου η ζέστη απλά θυμίζει τις γερμανικές φάμπρικες, η σιγουριά τη σιγουριά του φυτοφάγου που βλέπει την αγέλη σαρκοφάγων γύρω του να σφίγγει τον κλοιό, η δε φροντίδα τη φροντίδα του δεσμοφύλακα στους δέσμιούς του, η στοργή τη στοργή με την οποία ο τοκογλύφος συμπεριφέρεται στους δανειολήπτες του που καθυστερούν να αποπληρώσουν το χρέος, η κατανόηση και η αγάπη απλά τυπικές έννοιες για το θεαθήναι στα πλαίσια της υπέροχης αυτής λυκοφιλίας...

Για την περίπτωση της χώρας μας και την κατάντια αυτής, δε χρειάζεται κανένας ξένος να μας επιστήσει την προσοχή. Γνωρίζουμε τι εγχώρια φίδια, τσακάλια και ύαινες τρέφαμε, το νιώθουμε κάθε στιγμή στο πετσί μας. Δυστυχώς σ' αυτή τη χώρα παρέμεινε η Ύβρις και στρογγυλοκάθισε. Αυτή η Νέμεση δε λέει να φανεί. Για τη λογική δεν το συζητάμε, ούτε φάνηκε ούτε θα φανεί ποτέ...

Ευρωπαϊκή Ένωση, ένας σχετικά ατυχής όρος. Για καμιά ένωση δεν πρόκειται. Σαφώς πρόκειται για μια εμπορική, οικονομική κοινότητα και μόνο. Οπότε επιστροφή στο ορθότερο ΕΟΚ. Και καθώς η ιστορία έχει την τάση να επαναλαμβάνεται, πόσο επίκαιρο φαντάζει πλέον το "Έξω από την ΕΟΚ". Φαντάζομαι το εγχώριο Κομμουνιστικό Κόμμα τρίβει τα χέρια του από χαρά και ικανοποίηση...

Ευρωπαική Ένωση είναι στην ουσία ένα κοπάδι με Γερμανό ποιμένα, όπως περίτρανα αποδείχτηκε τις τελευταίες ημέρες. Καμιά Γαλλία, καμιά Αγγλία (που παρεμπιπτόντως διανύει περίοδο απίστευτης ευφορίας λόγω της επιλογής της να μείνει στη Λίρα, άσχετο) δεν απειλούν την πρωτοκαθεδρία των συμπέθερων (λόγω Όθωνα) Ινδογερμανών...

Το πώς και το γιατί αυτού του περίεργου μένους κατά της χώρας μας από γερμανικής πλευράς το οποίο εκδηλώθηκε μέσω των περιοδικών Focus και Der Spiegel, δεν είναι κάτι που πρέπει να μας δημιουργεί έκπληξη... Τυγχάνω τυχερός - άτυχος καθώς έζησα επί 15ετίας τον σεβαστό αυτό βόρειο λαό, και ουκ ολίγα για τα έργα και ημέραι του θεωρώ ότι γνωρίζω, ειδικά τις σύγχρονες...

Ο Γερμανός έχει πολλά προτερήματα, τα κυριότερο εκ των οποίων η εργατικότητα και η πειθαρχία. Καμιά σχέση με τον Έλληνα οπότε... Αυτό που επισκιάζει όμως τα πάντα είναι το κύριο ελάττωμά του... Η μνήμη ελέφαντα... Ο Γερμανός ποτέ δεν ξεχνά. Καμιά σχέση πάλι με τον Έλληνα ο οποίος έπασχε και πάσχει από μνήμη γι' αυτό κι η λογική δεν μπορεί να χτίσει φωλιά στο ακατοίκητό του...

Προς τι το μίσος λοιπόν... Απλό... Δύο λαούς στην Ευρώπη θα ήθελαν οι σεβαστοί συμπέθεροι να εξαφανίσουν από το χάρτη... Δύο λαοί αντιστάθηκαν στην βάρβαρη επέλασή τους πριν 70 χρόνια στην Ευρώπη... Τον έναν σχεδόν κατάφεραν πριν 10 χρόνια να τον εξαφανίσουν. Άτυχη τυχερή η Σερβία... Για τον δεύτερο απλά περιμένουν, υπομονετικά...

Ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσει ο Γερμανός την ελληνική στάση και σθεναρή αντίσταση στον μεγάλο πόλεμο. Ποτέ δεν ξέχασε του Σέρβους και το απέδειξε... Όπως και δεν ξεχνάει και τους ανατολίτες κουμπάρους μας για την φιλική τους στάση στη διάρκεια του πολέμου...

Και η περίπτωση της χώρας μας απλά η τέλεια ευκαιρία για αποπληρωμή εκείνου του χρέους που τους κόστισε τον πόλεμο...

Υπερβολές?

Μμμ ίσως...

Σημασία έχει ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Και οι Γερμανοί με τη μορφή της Deutsche Bank ξανάρχονται να ...προστατέψουν τον ελληνικό χρυσό...


... ελπίζω μόνο να μην γνωρίζουν ότι ο χρυσός πουλήθηκε επί εποχής Σημίτη για να λάβουμε την είσοδο στο φοβερό και τρομερό κλειστό κλαμπ τους...

Ατυχία θα ήταν να μην έρθουν τελικά οι Γερμανοί... Και τι θ' απογίνουμε μετά δίχως βαρβάρους?